Ik had het al eerder op twitter gemeld maar nog niet hier op mijn blog.  Na 4 jaar gewerkt te hebben bij Grandcafé Siezo in Den haag, wat tegenover de Haagse Hoge school zit, werd het voor mezelf tijd voor een nieuwe uitdaging.

Onlangs las ik op internet een advertentie voor een nieuw te openen zaak in Den Haag waar ze op zoek waren naar zowel zelfstandig werkend koks als sous chef. Ik stuurde een sollicitatiebrief en werd uitgenodigd voor een gesprek.

Bij het gesprek had ik wel een positief gevoel en blijkbaar hadden hun dat ook bij mij, want ik was door naar de 2e ronde. Dat hield in dat ik een dag zou proefdraaien in één van hun andere zaken. Dat werd Restaurant Volle Maan in Leidschendam waar ik ook al mijn sollicitaiegesprek had gehad.

Mijn proefdag kreeg alleen andere wending, want van de chefkok kreeg ik te horen dat hij ook op zoek was naar een (aankomend) sous chef. Tijdens de proefdag had ik met de chefkok een gesprek en hij dacht dat deze zaak meer “mijn ding” zou zijn dan de nieuwe zaak die nog open zou gaan. Met de chef had ik ook een erg goede klik iets wat ook wel belangrijk is.

Aan het eind van de dag kreeg ik te horen dat ik was aangenomen bij Volle Maan als ik dat zou willen. De chef overviel me wel een beetje met dit nieuws. Op zich was ik hier erg blij mee. Na overleg met het thuisfront belde ik hem de andere dag op dat ik het deed.

Het enige wat ik nog moest doen was m´n huidige werkgever inlichten. Iets wat ik best wel tegen op zag maar toen ik dat had gedaan viel er ook wel een last van m´n schouders.

Afgelopen week ben ik opnieuw langsgeweest bij Volle Maan om mijn contract te tekenen en daar wachtte me nog een kleine verrassing want werd niet aangenomen als aankomend sous chef, maar als sous chef. Hij heeft er alle vertrouwen in met de juiste begeleiding van hem dat dat helemaal goed gaat komen.

En ik ben ook erg blij dat ze ook zoveel vertrouwen in mij hebben dat ik voor deze functie ben aangenomen!! Ik ga per 1 juni a.s daar beginnen en ik heb er al erg veel zin in!!

Vorige maand verscheen er eindelijk weer eens een cd van de Counting Crows . Hun laatste studio cd, Saturday Nights & Sunday Mornings, dateert alweer uit 2008. Goed vorig jaar verscheen er nog wel een live cd/dvd Live in Town Hall maar daarop werd hun debuutalbum August & Everything After intergraal live gespeeld. Dus dat tel ik niet als een nieuwe release.

Dus toen ik las dat de band rond zanger Adam Duritz weer de studio in waren gedoken voor een nieuw album was is wel opgetogen over die berichten. Maar on nu te spreken over een echt nieuw album?? De cd die getiteld is Underwater Sunshine (Or What We Did On Our Summer Vacation) is een album vol met covers.

Natuurlijk zijn er wel meer artiesten die dat in het verleden hebben gedaan al dat niet met groot succes. Zanger Adam Duritz verwoordt het project als volgt: “There are a million great songs written every day, many on records you discover that you wish your friends could appreciate as much as you do.” De band heeft haar favoriete nummers uitgezocht en zo goed als live opgenomen. Het is een eerbetoon aan iconen als Bob Dylan en Gram Parsons, maar ook aan indie pop helden als Teenage Fanclub en Travis. Ook de pre-Crows projecten Sorid Humor en Tender Mercies komen aanbod op dit album.

Het album zit muzikaal erg goed in elkaar en vind het een zeer geslaagd project. Ik moest bij het luisteren ook wel denken aan het item het vakantiebandje bij het radio programma van Claudia de Breij waar artiesten ook nummers coverden waardoor ze waren geinspireerd waren of gewoon mooi vonden.

Hopelijk raken de heren Crows door dit album weer geinspireerd om weer zelf een mooi nieuw album te gaan maken. Tot die tijd is het wel een leuk album om de tijd mee te doden en mee te nemen op vakantie.

En dit zijn de covers die op het album staan:

1. Untitled (Love Song) – By The Romany Rye
2. Start Again – By Teenage Fanclub
3. Hospital – By Coby Brown
4. Mercy – By Tender Mercies
5. Meet On The Ledge – By Fairport Convention
6. Like Teenage Gravity – By Kasey Anderson & The Honkies
7. Amie – By Pure Prarie League
8. Coming Around – By Travis
9. Ooh La La – By The Faces
10. All My Failures – By Dawes
11. Return Of The Grievous Angel – By Gram Parsons
12. Four White Stallions – By Tender Mercies
13. Jumping Jesus – By Sordid Humor
14. You Ain’t Going Nowhere – By Bob Dylan (Originally Recorded By The – Byrds)
15. The Ballad Of El Goodo – By Big Star

Enige weken geleden schreef ik al dat op 21 april de biografie Hier geschreven door Ernst Jan Rozendaal uit zou komen over de Zeeuwse band Bløf. Tegelijk met het verschijnen van het boek is ook de nieuwe single Later Als Ik Groter Ben, als gratis download uitgekomen, waar de band ook terugblikt op hun 20 jarig jubileum. Helaas voor de verzamelaars geen fysieke single met 1 of meerdere bonustracks.
In dat blog schreef ik ook dat ik was uitgenodigd voor de officiële presentatie in de bovenzaal van het Amsterdamse Paradiso. En vandaag was het dan zo ver.
Vol goede zin vertrok ik richting Amsterdam waar ik degene zou treffen die met mij mee mocht. In de uitnodiging stond ongeveer te lezen wat we konden gaan verwachten, maar toch waren we allebei erg benieuwd.
De presentatie was een besloten bijeenkomst voor pers, genodigden en een paar gelukkige prijswinnaars (via Radio 2, de Bløfsite en het Bløfblog kon je kaarten winnen). De prijswinnaars bleken bijna allemaal bekende fans te zijn die gewonnen hadden.
Bij binnenkomst kregen we 2 consumptie muntjes en kreeg ik ook een voucher om na afloop een exemplaar van het boek op te halen. Als we onze jassen hebben opgehangen zoeken we een mooie plek op in de bovenzaal.
Eerst wordt schrijver Ernst Jan geïntroduceerd en onder applaus komt hij op. Als eerste laat hij via het videoscherm en z´n I-Pad de trailer van het boek zien.
Dan vertelt hij ook over de speciale app voor de I-Phone en I-Pad en hoe het werkt het met het interactieve gedeelte van het boek. Aan de mensen die dat niet hebben is ook gedacht want via het Bløfblog zijn de audio- en video-opnames ook te zien.

Vervolgens roept Ernst Jan de heren van Bløf het podium op en reikt hij hun symbolisch de eerste exemplaren uit. En de band reikt op hun manier een exemplaar uit aan de crewleden en aan oud managers Frank van der Meijden en Sylvia Snel.

(foto: van Lex de Meester, PZC)
Dan is het tijd voor muziek want Bløf geeft dan nog een mini-concert. “jullie krijgen een aantal gouwe ouwe te horen en één hele nieuwe,” zegt Paskal en dan wordt als eerste Misschien Niet De Eeuwigheid ingezet. Lang geleden dat ik dat nummer live had gehoord. Als Dansen Aan Zee begint draagt Paskal het nummer op aan Chris Götte en het publiek waardeert dat met een applaus. Na de doorbraak single Liefs uit Londen is het tijd voor de nieuwe single Later Als ik Groter Ben. En wat klinkt dat nummer live erg gaaf en wordt ook al massaal meegezongen als een bekende!! Vervolgens is het lekker meezingen met Harder Dan Ik Hebben en is het genieten met Vreemde wegen. Als afsluiter wordt natuurlijk Hier gespeeld, want dat nummer kon en mocht niet ontbreken!!

(het filmpje is gemaakt door Remco Slager)

Het publiek wil duidelijk meer en het “we want more” geroep heeft effect want spontaan het drinklied Helder gespeeld met een gave Hammond solo van Bas. Dit gebeurt natuurlijk onder het genot van een biertje! En dat de heren het zo naar hun zin hebben blijkt wel want ze gooien er ook nog Alles Is Liefde tegenaan en dan is het optreden echt afgelopen. Daarna kon je nog blijven om wat te drinken en wat na te kletsen.
Ik haal dan mijn boek op en laat het gelijk maar even van een krabbel voorzien door de schrijver en na een kort gesprek met hem en een aantal anderen ga ik weer richting Den Haag. Grappig is wel dat als ik het boek, wat er erg mooi uitziet, even doorblader ik m´n eigen naam tegenkom (ok mijn achternaam foutief gespeld) bij de bedankjes !
Al met al was het een erg leuke middag die ik niet had willen missen en ik het erg leuk vond dat ik hiervoor was uitgenodigd.

Sinds vorige week staat op de archiefsite van de Rolling Stones weer een nieuwe officiële bootleg die je tegen betaling kan downloaden. Dit keer is gekozen voor een show die is opgenomen op 13 juli 1975 in het LA Forum in Los Angeles.
Dit is ook de eerste tour met gitarist Ron Wood en was na het verschenen van het album It´s Only Rock & Roll uit 1974. De Rolling Stones stonden met die tour 5 avonden in het Forum in LA. Van die avonden circuleren diverse opnames die ook erg variëren in kwaliteit. Eén van de bekendste onder de fans is de bootleg LA Friday van 11 juli. Grappig is dan ook dat de Stones zelf refereren naar die bootleg en hem ook zo hebben genoemd terwijl de opnames van hun 2 dagen later was en eigenlijk LA Sunday had moeten heten.

Zelf heb ik van die tour geen opnames in de kast staan (en dus ook niet van deze shows),maar wel van de Europese tour een jaar later. Vergelijkingsmateriaal heb ik dus niet, maar ook deze opname die geremastered is door Bob Clearmountain, klinkt in mijn oren als een klok.
Het is puur genieten en volgens mij is er weinig aan gesleuteld, want sommige nummers verlopen niet helemaal vlekkeloos (Happy, It´s Only Rock & Roll, If You Can´t Rock Me) en zijn niet met overdubs hersteld dus dat is wel grappig om te horen. Leuk is ook dat toetsenist Billy Preston met de heren meespeelt en zelfs 2 nummers zingt.
Ik moet zeggen dat ik dus weer erg blij ben met deze officiële bootleg en hem kan toevoegen aan mijn collectie.

De Tracklist:
01. Honky Tonk Women
02. All Down the Line
03. If You Can´t Rock Me
04. Get Off of My Cloud
05. Star Star
06. Gimme Shelter
07. Ain´t Too Proud To Beg
08. You Gotta Move
09. You Can´t Always Get What You Want
10. Happy
11. Tumbling Dice
12. Band Introductions
13. It´s Only Rock & Roll
14. Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker)
15. Fingerprint File
16. Angie
17. Wild Horses
18. That´s Life (Billy Preston & The Rolling Stones)
19. Outta Space (Billy Preston & The Rolling Stones)
20. Brown Sugar
21. Midnight Rambler
22. Rip This Joint
23. Street Fighting Man
24. Jumping Jack Flash
25. Sympathy for the Devil

Wat ook erg leuk is dat de Rolling Stones een aantal pro-shot opnames van die show online hebben gezet en wie weet verschijnt er nog wel een complete dvd van dezelfde show. Wie zal het zeggen??

 
We hebben ieder geval de audio-opnames en de beelden op You-Tube die zonder de archiefsite nooit officieel het levenslicht hadden gezien en mogen dus niet klagen

Gisteravond mochten we in het Haagse Theater Diligentia gaan genieten van Frank Boeijen met zijn band bestaande uit Rens van der Zalm (viool, fluiten, gitaar, accordeon), Ton Snijders (piano, keyboards), Martin de Wachter (drums) en Charles Nagtzaam (bas).

Bij deze tour was er geen nieuwe cd om te promoten dus ik was erg benieuwd wat we konden gaan verwachten. Frank opende wel met een nieuw nummer en zong nog een paar nieuwe nummers maar de nadruk lag voornamelijk op het oudere werk en dan ook nog eens nummers die hij al erg lang niet meer live had gedaan. Want in willekeurige volgorde kwamen onder meer Afwezig, Gras, Jazz in Barcelona, In mijn Bloed, Elyzeese Velden, Reiziger Zonder Doel, Man Zonder Tranen, Zonder Koninkrijk, Voor Jou Alleen en zijn ode over zijn held Bob Dylan Robert Zimmerman kwam voorbij. Erg gaaf om die eens te horen.

Natuurlijk was het niet alleen het onbekende werk (maar voor liefhebbers interessanter) kwamen ook klassiekers als Zeg Me Dat Het Niet Zo Is, De Ontmoeting, De Verzoening, Kronenburg Park en Vaderland voorbij en zelfs de hele oude single Doe Iets kwam in de toegift voorbij.

Voor mij was het één van de meest verrassende setlisten die ik van Frank in de afgelopen jaren heb gehoord. Het was van begin tot eind erg genieten en voor mij was het ook één van de beste concerten die ik van Frank heb mee mogen maken.

De Complete setlist: Vragen wonen overal / In mijn bloed / Gras De helpende hand in dromen / Zondagskind / Afwezig/  Zeg me dat het niet zo is / Vermoeden van licht / Man zonder tranen / Zonder Koninkrijk / Op zoek naar de verloren tijd
Elyzese velden / Robert Zimmerman / Reiziger zonder doel / Jazz in Barcelona / De ontmoeting / Boodschap van Holland / Voor jou alleen

Toegift:  Doe iets / Kronenburg Park / De verzoening / Vaderland

Dit jaar bestaat de Zeeuwse band Bløf alweer 20 jaar en dat is natuurlijk reden voor een feestje! Later dit jaar zal de band dat groots vieren met één of meerdere jubileumconcerten, maar dat is niet het enige.  Ook zal er nog een verzamelbox uitkomen van de band dit jaar en op 21 april zal de biografie HIER 20 Jaar Bløf  verschijnen die geschreven Is door journalist Ernst Jan Rozendaal van de PZC en al eerder het boek Rijden Door de Nacht over de heren schreef.

Sinds 2011 houdt Ernst Jan ook het Bløfblog waarop hij regelmatig blogt over de vorderingen van het boek zonder al te veel prijs te geven. Maar op het blog zijn ook dingen te lezen die niet in het boek voor zullen komen. Zoals bijvoorbeeld de besprekingen van alle nummers die Bløf ooit heeft gemaakt of de liveblogs die hij bijhield als hij een dag met de band mee on the road ging.  Ook vroeg hij zijn lezers van het blog om anekdotes of ervaringen die je hebt met de band te delen met hem. Of hij dat ook in het boek heeft verwerkt is nog even afwachten. Wel heeft de band hem alle vrijheid gegeven dus zowel de hoogte- en dieptepunten komen allemaal aanbod.

Het boek is nu al gesigneerd, door de band, via de webshop te reserveren en ligt op de dag van uitkomen dan op de deurmat. Natuurlijk komt het boek ook hier in huis want als liefhebber van Bløf hoort dat boek ook zeker in mijn collectie thuis en zal ik het met veel plezier lezen.

Bij het boek krijg je als extraatje ook nog toegang tot exclusieve geluids- en video opnames van de band uit hun eigen archief. Iets wat ik wel erg leuk vind en ben dan ook erg benieuwd welke en wat voor opnames het zullen zijn.

Maar wat erg leuk is en wat ik ook wel verrassend vond is dat ik ben uitgenodigd voor de officiële presentatie van het boek op 21 april. Hoe dat komt? Ik had hem vorig jaar wat dingen gemaild die misschien weld interressant konden zijn voor hem. Ernst Jan had toen ook een logje gemaakt over de discografie die ik hem had gemaild. En wat ik begrepen heb komt die discografie met wat aanvullingen in het boek en heb ik daarom een uitnodiging gekregen voor de presentatie. Net als iedereen die belangrijk is geweest of heeft meegewerkt aan het boek.

Natuurlijk zal er van die gebeurtenis een uitgebreid verslag volgen als ik ben geweest.

In januari zagen we in Den Haag de voorpremiere van de jubileumvoorstelling 70 jaar Liesbeth van Liesbeth List die heel mooi was. Dat weekend werd ook bekend dat dat haar laatste theatertour zou zijn en ze afscheid zou nemen in Theater Carré Amsterdam. Gelijk bestelden we maar kaarten en dat was maar goed ook want de zaal was redelijk snel uitverkocht.

Gisteren eind van de middag naar een dagje werken reden we richting Amsterdam voor het optreden van Liesbeth List.  Eenmaal in Carré spotten we voor aanvang diverse BN-ers waaronder Erica Terpstra, Maarten Peeters, Margriet Eshuis, Frank Boeijen en Boudewijn de Groot.

Iets na 8 uur komt haar vaste band bestaande uit Peter van Benthem (gitaar & zang) Peter van der Zwaag (piano) Lené te Voortwis (bas) Florian Hoefnagels (drums) Christan Grotenbreg (keyboard & saxofoon) op en onder een luid applaus, als Liesbeth opkomt, wordt Non Je Ne regrette Rien ingezet.

Er komen veel bekende nummers zoals Brussel,  Heb Het Leven Lief (met een mooie gitaarsolo op het eind), Even voor Eeuwig. Maar ook nummers geschreven of van  Edith Piaff (La Vie En Rose, Milord), Theodorakis (De Klokken van de Hel), Jacques Brel(Amsterdam, Dat Soort Volk) Frank Boeijen (De Verzoening, Zeg Me Dat Het Niet Zo Is) en Freek de Jonge (Foto van Vroeger).

Natuurlijk  werd Ramses Shaffy ook niet vergeten, met wie ze jarenlang zong. Want zo kwamen De Pastorale en met Laat Me (waarbij Ramses op video te zien en te horen was) de voorstelling af. En dat dat door iedereen gewaardeerd werd bleek wel aan het slotapplaus!!

Als toegift ze ze Brel´s Laat Me Niet Alleen  en de Shaffy Cantate die door heel Carré werd meegezongen!! En weer kreeg Liesbeth een staande ovatie en als dank werd extra een medley van Shaffy nummers gespeeld. Toen Liesbeth daarna van het podium was (en de band ook) ging het zaallicht aan, maar de zaal bleek maar doorklappen. En ze bleven zolang klappen dat de band wéér opkwam, maar Liesbeth was in geen velden of wegen te bekenen. Als ze dan wordt teruggehaald door haar manager komt ze onder een zingend publiek (Lang Zal Ze Leven) opnieuw op en echt als allerlaatste nummer zong ze het nummer waarmee de voorstelling mee begon Non Je Ne regrette Rien.

En dan is is het tocht echt afgelopen. Liesbeth heeft zo op een waardige manier afscheid genomen van het publiek. En het was een avond die ik niet had willen missen!!

Officieel bestaan de Rolling Stones in juli alweer 50 jaar reden genoeg voor een feestje zou je zeggen. Al geruime tijd gonst het van de geruchten over een grootschalige jubileum tour van de band. Maar tot op heden is het daarover erg stil in het Stoneskamp.

Volgens muziekblad Rolling Stone zou de tour uitgesteld zijn tot 2013 omdat de heren er nog niet klaar voor zouden zijn. (Lees gezondheid van Keith Richards). Of omdat drummer Charllie Watts niet in 1962 maar in 1963 toetrad tot de band. En een 49 jarig jubileum vier je toch niet??

Eerlijk gezegd heb ik een hard hoofd in een jubileum tour of als er al één komt dat een kleinere tour komt met meedere shows in één plaats bijvoorbeeld. Maar goed dat is koffie dik kijken.

Wat de heren al wel hebben aangekondigd is dat er in juli het jubileumboek 50 komt. Waarin de heren zelf de bandhistorie uit de doeken doen met veel ongepubliceerde foto´s. Het boek zal denk ik vergelijkbaar worden als de boeken A Life On The Road en According to The Rolling Stones.

Maar dat is niet het enige want de heren werken ook aan een documentaire die over de geschiedenis van de band zal gaan. De heren zijn uitgebreid geinterviewd voor deze documentaire en de fans krijgen een kijkje achter de schermen bij tournees en in de studio. Ook zal de film veel materiaal bevatten wat tot nu toe nog niet eerder te zien was. Als het in dezelfde stijl zal zijn als de docu Stones in Exile (over de totstandkoming van het album Exile on Mainstreet) belooft het een mooie te worden.

Ook zullen nog wel via Stones Archive de resterende 4 official bootlegs dit jaar uitkomen die al eerder waren aangekondigd. Dus hoeven we als fans ons niet te vervelen dit jubileum jaar. En wie weet wat Jagger & co nog in petto hebben wat nog niet bekend is.

Gisteravond mochten we na lange tijd weer eens naar een optreden van de band Alderliefste in theater Diligentia bij ons in Den Haag.

Vorig jaar zagen de heren ook al met dezelfde show Trois en waren dus benieuwd of ze muzikaal gegroeid waren en of er nog andere liedjes voorbij zouden komen in de reprise. Dus vol goeie zin gingen we naar het theater. En wij waren niet de enige, want het zaalgedeelte zat vol namelijk. Dat is dus wel even wat anders dan het kleine theater Pepijn van 2 jaar terug.

Op onze plekken vanaf rij 7  hadden we mooi zicht op het podium. We zitten dus niet altijd op rij 1. Gelijk vanaf het begin was het weer genieten met Gerard Alderliefste (zang/gitaar/piano), Robert Kramers (basgitaar/ keyboards) en Luc de Bruin (drums). Ze openden hun show met een aantal liedjes op de rand van het podium (zonder microfoon). Er kwamen zowel eigen nummers als covers voorbij tijdens de eerste set. Het nummer De Wind maakte erg veel indruk op me. En het leuke is na afloop kon je bij de merchandisestand je emailadres achterlaten en krijg je een opname van dit nummer in je mail. Altijd leuk!

Waren het voor de pauze voornamelijk luisterliedjes na de pauze ging meer de beuk erin met meer uptempo nummers. Ook zat er een hele mooie ode aan Ramses Shaffy in. De bandleden haalden  herinneringen aan hem op en zongen Zonder Bagage (De Wereld heeft mijn failliet verklaard), Er was een jongetje en natuurlijk Laat me / Vivre waarbij Ramses via het videosherm meezong.

Na afloop nog de cd Franse Slag live in het theater 2009/2010 gekocht (van hun vorige theatershow) en door heren laten signeren. Het was weer een zeer geslaagd optreden van de heren en ik hoop dat ze ook volgend jaar weer hier in de regio in het theater zullen staan. Want hun optredens zijn gewoon een feestje.

Sinds gisteren ligt het 17^e studio album van Bruce Springsteen, getiteld Wrecking Ball, in de winkels. Een albumwaar ik als liefhebber naar uitkeek, want eerlijk gezegd had ik na de dood vanE Street Band lid Clarence Clemmons niet verwacht dat Springsteen binnen een
jaar met een nieuw album zo komen. En al helemaal niet met zijn vaste E Street Band alhoewel de bandleden zijn al op respectabele leeftijd en beseffen maar al te goed dat het plots over kan zijn. Misschien juist daarom heeft Bruce besloten om met zijn bekende band weer de studio in te gaan.

Qua teksten zou het één van Springsteens bozere albums worden en muzikaal niet
alleen folk en rocksongs bevatten, maar ook electronische invloeden en hiphop.
Zo stond in een persverklaring te lezen en zeker bij hiphop had ik mijn vraagtekens, maar goed ik laat me gewoon verrassen!

Het album opent met de recente single We Take Care Of Our Own wat een regelrechte Springsteen klassieker in spe is. De nummers Wrecking Ball en Land Of Hope And Dreams  (waarop Clarence nog op mee speelt) werden op eerdere tournees al live gedaan, maar de studio versie zijn toch weer anders en ook erg goed.  En eigenlijk zijn deze nummers al klassiekers in zijn reportoire.

Sommige nummers (Death To My HomeTown, Shackled And Drawn) op dit album hadden muzikaal gezien ook best op het folk album We Shall Overcome kunnen staan.
Misschien dat het nummer American Land juist daarom als remake als bonustrack aan dit album toevoegd.

Springsteen reageert bijna altijd op de politiek. Hij is een aanhanger van Obama en met de naderende verkiezingenzal Springsteen hem niet aanvallen. Hij richt zijn pijlen juist op de
doorgeslagen kapitalistische graaiers uit de bankenwereld. De verwijzingen naar
God en religie, maar ook naar sport en het dagelijkse leven van de werkende
mens, de ‘gewone man’, in wiens huid hij weer overtuigend weet te kruipen,
dienen er ook voor om de verwoorde woede niet alleen aan te laten komen bij
extreem links denkende luisteraars. Wrecking Ball mag dan kwaadheid
formuleren, maar wil wel een zo groot mogelijke groep mensen aanspreken. In dat
licht mag ook de verjongingskuur worden gezien, die Springsteens geluid, met
hulp van producer Ron Aniello, heeft ondergaan. Ongetwijfeld zal er naar
aanleiding van Wrecking Ball een discussie losbarsten over Springsteens
eigen geloofwaardigheid als pleitbezorger van ‘the working man’. Daarbij zal de
naar alle waarschijnlijkheid riante gage die hij de komende maanden voor zijn
optredens op festivals en in stadions ontvangt van stal gehaald worden.
Anderzijds is het natuurlijk belachelijk om te denken dat een popster arm moet
zijn om overtuigend rijke graaiers te bekritiseren en staat Springsteen bekend
om de grote bedragen die hij aan charitatieve doelen doneert. Hoe dan ook:
Springsteens woede op Wrecking Ball komt authentiek over en heeft een
zeer geïnspireerd album opgeleverd, een aanwinst in zijn oeuvre.

 
Afgelopen week trad Bruce Springsteen op bij de late night show van Jimmy Fallon waar hij een aantal nummers van zijn nieuwe nummers ten gehore bracht. Kijk en geniet mee!